۲۸ اوت ۲۰۲۶ – تحقیقات جدید ارائهشده در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) در میلان ایتالیا (۲۸ سپتامبر تا ۲ اکتبر)، نشان میدهد که تعداد افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ (T1D) در سراسر جهان با افزایشی ۲۹ درصدی، از ۹.۴ میلیون نفر در سال ۲۰۲۵ به ۱۲.۱ میلیون نفر در سال ۲۰۴۹ خواهد رسید. علاوه بر این، برآورد میشود که تعداد موارد جدید در سال نیز در این بازه زمانی ۱۴ درصد افزایش یابد.
توسعه این برآوردها با استفاده از مدل «DIAMOND-T1D» به سرپرستی پروفسور آندرس گرین از مرکز دیابت استنو در اودنسه دانمارک انجام شده است.
کشور میزبان نشست سالانه EASD، یعنی ایتالیا، در کنار سایر کشورهای با درآمد بالا (HIC)، تا سال ۲۰۴۹ شاهد افزایش چشمگیری در تعداد افراد مبتلا به T1D(شیوع) نسبت به سال ۲۰۲۵ خواهد بود. برای مثال، طبق این مدل، بریتانیا شاهد افزایش حدود یکسومی (بیش از ۱۰۰ هزار نفر) خواهد بود و تعداد مبتلایان از ۳۱۳,۷۲۵ نفر به ۴۲۰,۵۵۱ نفر میرسد. ایالات متحده نیز با افزایشی بیش از نیم میلیون نفر، از ۱,۴۹۲,۸۲۵ به ۲,۰۵۵,۲۳۵ نفر خواهد رسید.
پیشبینی میشود که رشد ۱۶ درصدی در ایتالیا کمتر باشد، اما همچنان منجر به این خواهد شد که تعداد مبتلایان به T1Dدر این کشور در سال ۲۰۴۹ به حدود ۲۳۹,۱۴۵ نفر برسد (در مقایسه با تخمین ۲۰۵,۴۹۹ نفر در سال ۲۰۲۵). با وجود این افزایش در شیوع، تعداد موارد جدید سالانه (بروز) در این کشورها و سایر کشورهای با درآمد بالا در سال ۲۰۴۹ مشابه سال ۲۰۲۵ باقی خواهد ماند.
نویسندگان معتقدند که نرخ بالای بروز و شیوع پیشبینیشده برای سال ۲۰۴۹ در کشورهایی مانند استرالیا، ایالات متحده و بریتانیا، احتمالاً ناشی از ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محرکهای محیطی و نرخ بالای شناسایی بیماری به دلیل زیرساختهای مناسب مراقبتهای بهداشتی در این کشورهاست.
کشورهای با درآمد پایین (LIC) مانند تانزانیا شاهد دو برابر شدن نرخ موارد جدید در سال خواهند بود که از ۳,۲۷۵ نفر به ۶,۱۷۷ نفر بین سالهای ۲۰۲۵ تا ۲۰۴۹ میرسد. با این حال، تعداد مطلق افراد مبتلا به T1D در تانزانیا همچنان در مقایسه با کشورهای با درآمد بالا نسبتاً پایین خواهد بود، هرچند این رقم نیز دو برابر شده و از ۱۹,۱۰۱ به ۳۹,۶۷۳ نفر افزایش مییابد.
دادههای اپیدمیولوژیک در مورد T1Dمحدود است و بهویژه در کشورهای با درآمد کم و متوسط (LMIC) بسیار کمیاب است. برآوردهای دقیق از نرخ بروز، شیوع و مرگومیر ناشی از T1Dبرای شکلدهی سیاستهای بهداشتی محلی و ملی و اجرای طرح «پیمان جهانی دیابت» سازمان جهانی بهداشت حیاتی است؛ طرحی که هدف آن کاهش خطر ابتلا به دیابت و اطمینان از دسترسی همگان به درمان و مراقبتهای عادلانه، جامع، مقرونبهصرفه و باکیفیت است.
برخلاف برآوردهای قبلی، مدل DIAMOND-T1Dالگوهای تاریخی دسترسی به انسولین را در نظر میگیرد و هدف آن ارائه برآوردهایی از بروز، شیوع و مرگومیر T1Dدر سطح جهانی، منطقهای و کشوری از سال ۱۹۰۰ تا ۲۰۵۰ است. این مدل از دادههای موجود در مورد بروز T1D، توزیع سنی جمعیت و بقا، همراه با فرضیاتی در مورد نرخ بروز سنی و مرگومیر در T1Dو سال معرفی انسولین در هر کشور استفاده میکند.
این مدل با دادههای ثبتشده جمعیتی از دانمارک و اسکاتلند اعتبارسنجی شده است. در آیندهای نزدیک، این مدل بهعنوان یک سیستم تحت وب کاربرپسند و با دسترسی آزاد در دسترس خواهد بود که به کاربران امکان میدهد با تغییر متغیرهای ورودی کلیدی، سناریوهای اپیدمیولوژیک جایگزین برای T1D ایجاد کنند.
مدل فعلی DIAMOND-T1Dتخمین میزند که موارد جدید سالانه T1Dدر جهان از ۵۳۰,۰۲۴ نفر در سال ۲۰۲۵ به ۶۰۵,۰۵۸ نفر تا سال ۲۰۴۹ افزایش یابد (۱۴ درصد افزایش). همچنین برآورد میشود که تعداد افراد مبتلا به T1D در این دوره ۲۹ درصد افزایش یابد (از ۹.۴ میلیون به ۱۲.۱ میلیون). اگرچه اکثر مبتلایان به T1D در کشورهای با درآمد بالا (HIC) و متوسط (MIC) زندگی میکنند، انتظار میرود بیشترین افزایش نسبی در شیوع این بیماری در کشورهای با درآمد پایین (LIC) رخ دهد، و به دلیل پایش بهتر قند خون و دسترسی به انسولین، بقای بیماران در این کشورها بهبود مییابد.
برآورد شد که گروه سنی ۰ تا ۱۹ سال در سال ۲۰۲۵، ۴۲ درصد از موارد جدید را تشکیل دهند (از ۳۷ درصد در کشورهای با درآمد بالا تا ۴۹ درصد در کشورهای با درآمد پایین). همچنین این گروه سنی ۱۵ درصد از کل مرگومیرها در جمعیت T1D در سال ۲۰۲۵ را تشکیل میداد (از ۴ درصد از کل مرگومیرها در کشورهای با درآمد بالا تا ۳۴ درصد در کشورهای با درآمد پایین). این مدل برای کل مرگومیرها در میان افراد مبتلا به T1D، افزایش روند را از ۳۶۱,۳۸۳ نفر در سال ۲۰۲۵ به ۵۳۷,۶۲۱ نفر در سال ۲۰۴۹ پیشبینی میکند.
در مجموع، نویسندگان نتیجهگیری کردند: «ما پیشبینی میکنیم که بار جهانی T1Dافزایش یابد، که این امر بر نیاز به بهبود مستمر دسترسی به انسولین و کیفیت مراقبت، بهویژه در مناطق با منابع محدود، تأکید دارد. برآوردهای شیوع ما کمتر از برآوردهای موجود از سایر منابع (مانند شاخص T1Dو مطالعه بار جهانی بیماری) است که عمدتاً به دلیل فرضیات محافظهکارانهتر در مورد بقای افراد مبتلا به T1D، بهویژه در سنین بالاتر و در کشورهای با درآمد کم و متوسط است.»
«در این زمینه، مدل DIAMOND-T1Dرویکرد جدیدی ارائه میدهد که امکان تغییر فرضیات کلیدی در مورد نرخ بروز سنی و بقا در T1Dرا فراهم کرده و ضمن تسهیل تصمیمگیریهای آگاهانه، با در دسترسی به دادههای بیشتر، دقت مدل را به تدریج افزایش میدهد.»
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-08-million-extra-people-diabetes-globally.html